İnsan kendisinin yaşamadığı tecrübelerden de ders çıkarabilen, o tecrübeleri anlamlandırabilen ve karşısındakinin yerine kendini koyabilecek sağduyulu bir varlık. Toplumda empati çok önemli bir erdem ve gereklilik. Gerek toplumun örf ve adetleri gerek etik olsun empati her anlamda insanlardan beklenen ve insanın içinden gelen bir algı. Son zamanlarda empati beklediğimizi düşündüğümüz konularda fazla duyarsız oluşumuz, kötü deneyimlere olan tepkisizliğimiz bizi çevremizdeki her şeye karşı duyarsız mı kılıyor diye düşünürken farkına vardığım bir şey oldu; aslında kötü haberler almaya alıştık. İnsanların kötü deneyimleri ve çektiği acılar fazlasıyla normalleşti. Biraz nostaljik düşünürseniz bundan yıllar önceki dizilerde insanların bilinçlendirilmeye çalışıldığı konular aynı, toplum sorunları aynı ama verdiğimiz tepkiler artık sadece normalleştirmek. Toplum olarak yaşadığımız bu empati yorgunluğu insanları belli bir düşünce kalıbına da itiyor; imajların içine hapsoluyoruz. Artık bir seylere duyarlı olmak belki de duygularının dozunu kaçırmak olarak yorumlanıyor. Felaketleri silsile içinde yaşasak dahi toplum her şeyi kendine ve insanlığa reva gören normalleştirme psikolojinden çıkamıyor. Empati kurmaktan yorulduğumuz bu dönemimizde zihin şemamıza etki eden şeyler; sosyal medya, her şeyden her an haberimizi olması ve artık önüne geçilemeyecek kadar çok şey olması. Bu durumda kendimizi bu döngüden kurtarmanın yolu belki de biraz detoks, medyadan uzak ruhunu dinleme ve daha fazla terapötik iletişim. Birbirimizi daha çok anlamaktansa kendimizi bulmak olabilir.

 Nimet YILANOĞLU