Yapay ilişkilerin insanlarıyız. Yapay beklentiler, yapay hevesler, yapay hisler. Bir şeylerin yanımızda nasıl durduğuyla ilgilenmemizin şu anki boyutu; insanlar. İnsanları eşyalarımız gibi benimsiyor ve o şekilde kullanıyoruz. Etrafta kurduğumuz sosyal alanlar faydacı ruhumuzda istese de uzaklaşamıyor. Bunun bana hissettirdiği hayal kırıklığı kafamda kocaman bir soruyu da beraberinde getiriyor; kim bu sevilen insanlar? Sevilmek, sadece bahtla olan bir şey mi? Sevmeyi bilmek sevilmek için yeterli olabilir mi? Arkadaşlıklarımız, ilişkilerimiz, kendimizde sevdiğimiz şeyler hatta anlamını bu kadar çabuk tüketirken anlamlı bir sosyal oluşum içinde olmak yani sevilmek… çok uzak gelmesinin ayrı bir kırıcı tarafı var. Bunu bu kadar zor kılan şey zamanın kötü olmasından daha fazlası olabilir mi? Nezaketi, hoşgörüyü, empatiyi bir halının altına süpürdü ve üzerinde geleneksel motiflerimiz, gelecek kaygımız, hırslarımız var. Şimdi bu halı kaç milyon dolar?

 Nimet YILANOĞLU