Yanan her ağaç, eksilen bir nefes…

Yaz mevsimi yaklaşırken içimizi yalnızca güneşli günlerin heyecanı değil, aynı zamanda derin bir endişe de sarıyor: Orman yangınları… Her yıl havaların ısınmasıyla birlikte sadece ağaçlar değil, ciğerlerimiz de yanıyor; umutlarımız alevlere teslim oluyor.

Bir orman yandığında, aslında sadece yeşil bir alan kaybolmuyor. Bir kuşun yuvası, toprağın bereketi ve geleceğe bırakacağımız en kıymetli miras da yok oluyor. Yıllarca büyüyen ağaçların birkaç dakika içinde kül olması, yüreğimizde derin bir sızı bırakıyor.

Ne yazık ki bu yangınların büyük bir kısmı kader de değil, ihmalden kaynaklanıyor. Söndürülmeden atılan bir sigara izmariti, piknik sonrası bırakılan küçük bir ateş, güneş altında unutulan cam şişeler… Küçük görünen hatalar, telafisi yıllar sürecek büyük felaketlere dönüşüyor. Bazen de daha acısı yaşanıyor; bilinçli olarak çıkarılan yangınlar, insan vicdanının ne kadar karanlık, ne kadar acımasız olabileceğini gözler önüne seriyor.

Sonra televizyon ekranlarından yükselen alevleri izliyoruz. Yanan ormanları, kaçmaya çalışan hayvanları, çaresizce su taşıyan insanları görüyoruz. Birkaç gün üzülüyoruz, birkaç cümle kuruyoruz ve hayatımıza devam ediyoruz ama doğa için devam etmek o kadar kolay olmuyor. Yanan bir ormanın yeniden nefes alması yıllar alıyor; bazı kayıplar ise bir daha asla geri gelmiyor. Bu nedenle orman yangınlarına sadece yaz aylarında yaşanan geçici bir felaket gibi bakmak büyük bir yanılgıdır, çünkü bugün görmezden gelinen her ihmal, yarın telafisi mümkün olmayan kayıplara dönüşebilir.

Ve unutulmamalıdır ki ormanları korumak sadece devletin ve görevlilerin sorumluluğu değil, toplumun ortak görevidir.

Gamze BORAN