Okullarda yaşananlar bir anda olmadı. Görmezden geldiklerimizin sonucunu yaşıyoruz.

 Şiddet artık dışarıdan gelen bir tehdit değil.

Evlerimizde başlıyor, okullarda ortaya çıkıyor.

Bugün herkes korkuyor.

Veliler, öğretmenler, çocuklar…

Ama herkes yanlış yere bakıyor.

 Tehlikeyi dışarıda arıyoruz.

Oysa asıl mesele içeride.

“Benim çocuğum yapmaz” diyoruz.

Peki gerçekten tanıyor muyuz?

 Ne izliyor?

Ne öğreniyor?

Öfkesini nasıl ifade ediyor?

Çocuklar gördüğünü yapar.

Şiddet içerikleri, kullanılan dil, kurulmayan sınırlar…

Hepsi birikir.

 Şiddet bir anda olmaz.

Birikir.

Görmezden gelinir.

Ve bir gün patlar.

Bugün birçok çocuk sınır tanımadan büyüyor.

Her istediği yapılan, uyarı kabul etmeyen, eleştirilmeyen çocuklar…

Sonra empati kuramayan,

kendi dışındaki herkesi yok sayan bireylere dönüşüyorlar.

Öğretmen uyarıyor.

Ama çoğu zaman ciddiye alınmıyor.

 Oysa mesele sadece okul değil.

Mesele yetiştirme biçimi.

Okullara X-ray koymak çözüm değil.

En güçlü güvenlik, çocuğun karakteridir.

Çocuğunu tanımayan,

sınır koymayan,

gerekli yerde destek almayan her yetişkin

bu sorunun bir parçasıdır.

 Bu yazı korkutmak için değil.

Gerçeği hatırlatmak için.

 Çünkü artık görmezden gelemeyiz:

 Çocukları korumak, onları sınırlamakla başlar.

Anlamadan büyüttüğümüz her çocuk, bir gün bize anlamadığımız bir sonuç getirir.

Çiğdem TOPAK