“Son yıllarda çocukların davranışları, hepimizi düşündüren bir noktaya doğru geldi.

Dün ziyaret ettiğim bir okulda,okul  müdürü Abdullatif öğretmenimizle uzun uzun sohbet ettik. Sözlerinin her biri, yarınların kaygısını taşıyordu.Bir öğretmenin yüreği, çocukların nasıl bir geleceğe yürüdüğünü düşünmekten öylesine dolmuştu ki… Her gün, bu neslin nereye gittiğini düşündüğünü, bunu bir dert gibi yüreğinde taşıdığını anlıyordum.

“Bu çocuklara emanet edeceğimiz bir gelecek var ama o geleceğin nasıl olacağı, bugün ne gördüklerine bağlı” dedi.

Sosyal medya, telefonlar,şiddeti normalleştiren diziler…

Çocuklar, henüz ayırt etme becerileri tam gelişmeden, bu dünyanın içine bırakılıyor. Orada gördükleri güç gösterileri, empatisiz davranışlar zamanla onların diline, hatta yürüyüşüne bile yansıyor.

Ve öyle haklıydı ki… Bu sözler benim de birçok şeyi yeniden düşünmeme neden oldu.

Peki biz nerede hata yapıyoruz? Bu neslin davranışlarının kötüye gitmesine neden olan onları böylesine kötü etkileyen unsurlar ne?
Ekran karşısında geçirilen saatler,
İzlenen içerikler mi…
Yoksa “bir şey olmaz” diyerek görmezden geldiğimiz o küçük davranışlar mı? Kendimize sormamız gereken asıl soru şu:

Biz çocuklara nasıl bir dünya izletiyoruz? Bir gün dönüp baktığımızda,

“Bu çocuklar neden böyle?” diye sormadan önce şunu hatırlamak zorundayız: Onlara bu dünyayı biz gösterdik.Ekranda gördüğümüz şiddeti alkışladık,toplumsal değerlerimizi unuttuk, adaletsizliği normalleştirdik ve bütün bu unsurlar çocuklarımızın bakış açısını, değerlerini şekillendirdi…”

Gamze BORAN