Bir çocuk dünyaya geldiğinde henüz konuşmayı bile öğrenmeden, geleceği hakkında kararlar verilmeye başlanır. Hangi okula gidecek,hangi mesleği seçecek…

Sonra uzun bir yolculuk başlar.

Anaokulunda harflerle tanışır, ilkokulda testlerle, ortaokulda deneme sınavlarıyla, lisede sıralamalarla.

Çocukluğunu bahçelerde değil, soru kitapçıkları arasında geçiren milyonlarca genç var bugün. Daha oyun çağındayken gelecek kaygısıyla tanıştırılan, daha kendini tanımadan meslek seçmeye zorlanan milyonlarca genç…

Çocuklara sürekli ne olması gerektiği anlatılıyor bazı anne babalar, kendi gerçekleştiremedikleri hayalleri çocuklarının omuzlarına yük olarak bırakıyor.

Kendi yarım kalmış hikâyelerini onların tamamlamasını bekliyorlar.

Fakat hiçbir çocuk, başkasının hayalini yaşamak için dünyaya gelmez.Başkasının hayalini gerçekleştirmek zorunda da değildir zaten…

Her insanın içinde kendine ait bir yol vardır.

Kimi bir atölyede mutlu olur,

Kimi devlet dairesinde huzur bulur.

Hayatlar farklıyken hayallerin aynı olmasını beklemek bir balığı ağaca tırmanamadığı için başarısız saymak kadar anlamsızdır.

Hayat optik formların, puanların ve sıralamaların çok ötesinde bir şeydir.

Bir insan bu dünyaya yalnızca bir kez gelir ve hayatının büyük bir kısmını geçireceği meslek, aslında sadece para kazanma biçimi değil; her sabah uyanmak için bulduğu sebeptir.

Bir çocuğun  yeteneğini ortaya koyabileceği bir hayali varken; başkasının uygun gördüğü bir hayatı yaşamak zorunda bırakılması bana hep haksızlık gibi gelmiştir.

Eğer hayatına yön vermekle sorumlu olduğum bir insan olsaydı, ona hangi mesleği seçmesi gerektiğini söylemezdim.

Ona dürüst, vicdanlı, iyi olmayı öğretirdim.

Başarının sadece makamdan, unvandan ya da maaştan ibaret olmadığını anlatırdım.

Çünkü benim başarı anlayışımla onun başarı anlayışı aynı olmak zorunda değildir.

Benim gözümde sıradan görünen bir hayat, onun en büyük hayali olabilir.

Bu yüzden ona bir meslek seçmezdim.

Onun yerine ne için heyecanlandığını anlamaya çalışırdım.

Gözlerinin ne zaman parladığını fark etmeye çalışırdım.

Hangi işi yaparken zamanın nasıl geçtiğini unuttuğunu görmeye çalışırdım.

Çünkü bir insan yetiştirmek, onun adına kararlar vermek değildir.

Bir insan yetiştirmek; ona iyi bir karakter kazandırmak ve kendi yolunu bulabilecek cesareti verebilmektir.

Yol onun olmalıdır.

Hayal onun olmalıdır.

Hayat onun olmalıdır.

Ve asıl başarı da, başkalarının çizdiği bir hayatı, hayali yaşamak değil; insanın kendi hayalini yaşayabilmesidir.

Gamze Boran