Hassas, kritik, bir o kadar önemli olan “silah konusunu” ısrala yazdım, yazmaya da devam edeceğim..

-Çünkü mesele vahim..

-Çünkü mesele, “mesela” halde..

-Çünkü meselede nokta yok, virgül çok..

-Çünkü mesele çığırından çıktı, çığırtkanların elinde “oyuncak hale” dönüştü.

……

Bu güzel ülkeyi bir baştan öteki başa “adam gibi” tarayın, tırlar dolusu çok farklı, çok başka, çok özel silahlar bulmazsanız, eşek gibi anırmaya hazırım..

Teksas’a döndük anasını satayım..

“En tepelerde” hal ve gidiş böyle iken, Adana ve ilçelerinde nasıl?

“Daha derin, daha kötü, daha endişe verici ve daha ürkütücü.”

Ceyhan’dan başlayın, soluğu Tufanbeyli’de alın.. Arada kalan tüm ilçelere bakın, her Allah’ın kulunda silah var..

Dünyanın en özel silahlarını üreten fabrika sahiplerini davet edin, Adana coğrafyasında dolaştırın… “Silahları kendilerinin yaptığını unutup, “Bunları kim yaptı, nereden buldunuz?” diye sormazlarsa;

“Sorgun’da sorgu odasına çeksinler beni.”

……

Kuyumcu da silah var..

Hayvan üreticisinde silah var..

Çifliklerde, çiftçilerde silah var.. Yazlıkçılarda, kışlıkçılarda silah var..

“Silahsızlanın” sözünü, “daha çok silahlanın” diye anlayan ne kadar garip düşünceli insan varsa; “Hepsinde silah var.”

……

Biline ve unutulmayaki,

benim güzel ülkemde “sonu ölüm ile biten” olayların tek sebebi, bu kofzottirik bakış ve anlayıştır..

Arkanda “ensesi kalın” bir dayın olsun yeterki..

Bir, hatta iki silahı belinde bil..

Kral da, paşa da sensin..

“Biz neden müreffeh bir ülke olamıyoruz?” sorusunu sorar dururuz ya HANİ..

Sebebi budur YANİ.