Koskoca bir 10 yıl geçti. Ne Özgecan’ı ne de öldürülen diğer kadınları unutmadık , unutturmayacağız.

11.02.2015 de okuldan evine gitmek için otobüse binen Özgecan o otobüsün şoförü Suphi Altındöken babası Necmettin Altındöken tarafından canice katledildi. Özgecan Davası, kadın cinayetleri için bir temsil haline geldi. Bugün ülkemizde her gün sayısız kadın cinayet işlenmektedir. O kadar sıradanlaştı ki daha birinin yasını tutmaya başlamadan yeni bir cinayet haberi duyar olduk.

Canice katledilen hayatlar, toplum vicdanında derin yaralar açmıştır. Ancak hala toplum dersini almamış ve adalet sistemi failleri suç işlemekten korkutacak şekilde düzenlemeler yapmamış, yargı sistemi ise uygulamada hala ataerkil davranıp faili değil mağduru cezalandırmaktadır.

6284 sayılı yasanın temel dayanağı olan İstanbul Sözleşmesinden 1 gece de vazgeçilmesi, önleme ve koruma tedbirlerinin yetersizliğinin yanı sıra yargı sisteminde de mahkemelerin asıl yargılama konusu   mağdurun bu suça neden maruz kaldığı olmaktadır. Tüm dünyada kadına karşı şiddet büyük bir sorun iken ülkemizde vaziyet çok daha kötüdür.

Kadınlar korunmamakta, tehlikelerin önlenmesi için yeterli tedbirler alınmamaktadır.  Ve hatta kadına karşı cinsel saldırı ve şiddet eylemleriyle kolluk birimlerine ulaşabilen şikayetler görmezden gelinmekte,  eşlerinden şiddet gören kadınlara aile hayatının kutsallığı konusunda baskı yapılıp; ‘’eş’’ statüsü taşımayan kadınların ise ‘’rıza ‘’ müessesi sorgulanmaktadır. Cinsel şiddet dosyalarında komik bir şekilde somut delil aranmaktadır.

Kaybettiğimiz canlardan hiç ders almamış gibi hala mahkemelerde, etek boyu, neden oraya gittiği, sosyal medya platformlarındaki resimleri tartışılmaktadır. Bugün savcılık  aşamasına kadar gelebilmiş cinsel taciz  ve cinsel saldırı suçlarının bir çoğu somut delil yetersizliği nedeniyle cezasız kalmaktadır. Bu tarz suçların iki kişi arasında ve  umuma açık olmayan bir yerde gerçekleştirildiği düşünülürse suçun işlenip işlenmediğine dair mağdur ve sanık  beyanlarından başka bir delil maalesef ki bulunmamaktadır. Bunu fail lehine yorumlayarak delil yetersizliğinden  beraatler verilmektedir.

Cezasız kalan fail ise zaten yargılama sürecinde ikincil mağduriyetler yaşatılmış olan mağdura karşı zafer kazanmış gibi mağlubiyet hissi yaşatmaktadır.

“Ceza almamış ilk suçtan daha cesaret verici bir şey yoktur.” Marquis de Sade

Artık mağdurlar maktül olmadan adil, hızlı ve etkin yargılamalar istiyoruz.
Av. Çiğdem ÇETİN