“Her canlı ölümü tatacaktır.”
-Bu Allah’ın emri.
-Bu çok net.
-Bu çok sarih.
-Bu çok sahici.
-Bu “olmazsa olmaz” kural.
Kaçarı var mı?
-Yok.
Kaçıranı var mı?
-Yok.
Göçeri var mı?
-Yok.
Göçüreni var mı?
-Yok.
Sözünü ettiğim “mana yüklü” bu sözü mezar taşlarında görürüz..
Bence “adres” yanlış. Oralarda olmamalı..
Nerelerde olmalı?
Söyleyeyim;
-Bankalarda olmalı.
-ONS’çularda olmalı.
-Tüpçülerde olmalı.
-Gütürücülerde olmalı.
-Üfürücülerde olmalı.
-AVM’lerde olmalı.
-Vekillerde olmalı.
Olur mu?
-Olmak zorunda.
Tutar mı?
-Tutmak zorunda.
Kabul görür mü?
-Görmek zorunda.
Zor mudur?
-Değildir.
Kolay mıdır?
-Çok kolaydır.
Adam(!)da Allah korkusu yoksa..
Utanma yoksa..
Ar yoksa..
Haya yoksa..
Hicap yoksa..
İzan yoksa..
Mezar taşlarını bile kirletirler.
……
Altını çizerek belirtiyorum;
-Allah’ın “kesin emri” olanı düşünmeyen, düşünemeyen, sadece bugün için yaşayan, öteki tarafı aklına getirmeyen kişi ve kişilere bırakın “adam” demeyi, “insan” denmez, de-ne-mez.
“Ne denir?” derseniz..
O’nu da söyleyeyim;
-Mahluk denir.
-Yaratık denir.
-Rezil denir.
-Zibil denir.
-Zibidi denir.
-Ve dahi, zibillik denir.
Bu aşağılıklar; -Nasıl doyar?
-Ne zaman doyar?
-Kim doğurur?
-Kim doyurur?
-Doyma kriterleri nedir?
Kendileri hariç,
başka kimse bilmez..
Ölümün farz olduğunu unutan bu omurgasızlar ölecek…
Toprağa gömülecek…
Sağ omuzuna “merzine” sol omuzuna “resrine” meleği konacak, onlara şefkat gösterecek öyle mi?
O melekler bu anlayışta olur, bunu düşünür, bunu yapar SA;
“Bana hiç uğramasın.”
Çünkü…
Ben ve benim gibi düşünen milyonlar, bu zibillerle aynı kulvarda “var olmayı” değil, baş zebaniyle okey oynamayı yey-le-riz.”

Süleyman CANBOLAT