“Adana, tarih boyunca bereketli toprakları, coşkulu insanları ve kendine has kültürüyle hep özel bir şehir oldu. Ancak bugünlerde bu güzel şehir, hızla artan betonlaşmanın gölgesinde kalıyor. Her geçen gün biraz daha doğasından, biraz daha düzeninden uzaklaşıyor.

Kentleşme ve nüfus artışıyla birlikte yapılaşmanın artması elbette kaçınılmaz. Fakat mesele, bu yapılaşmanın nasıl ve ne uğruna yapıldığıdır. Son yıllarda özellikle Seyhan, Yüreğir ve Çukurova ilçelerinde yeşil alanlar hızla azalıyor. Parklar, bahçeler, boş nefes alanları birer birer inşaata kurban ediliyor. Yerlerine yükselen binalar sadece gökyüzünü değil, umutları da kapatıyor.

Adana’da yıllardır süren çarpık kentleşme, şehri plansız ve estetikten yoksun bir beton yığınına çevirdi.

Trafik sorunu ise neredeyse herkesin günlük yaşamını felç ediyor; sabah-akşam aynı çile, aynı tıkanıklık.

Bütün bu manzara, Adana’yı ne yazık ki bakımsız ve dağınık bir büyük köy görünümüne sokuyor.

Yazın kavurucu sıcaklarında serinleyecek bir ağaç gölgesi bulamamak, çocukların oyun oynayacak açık alan bulamaması, yaşlıların nefes alacak bir banka bile hasret kalması artık olağan bir durum hâline geldi.

Belediyeler, şehir plancıları ve yetkililer için bu tablo büyük bir sorumluluk yüklüyor. Çünkü şehircilik sadece bina dikmek değildir; o binaların arasında yaşayan insanların huzurlu, sağlıklı ve güvenli bir yaşam sürebilmesini sağlamaktır. Bu da ancak yeşil alanların artırılması, trafik sorununun çözülmesi ve planlı kentleşmeyle mümkündür.

Adana’nın tekrar nefes alabilmesi için sadece daha fazla park ve ağaç değil, aynı zamanda kent bilinci, estetik ve halkın yaşamını kolaylaştıracak akıllı çözümler gereklidir.

Bu şehir bizim. Ve hâlâ geç değil.”

Kübra Nur Duruk