Omzumdan tutup sarsan, derin uykumdan uyandıran, “canımın tamamı” ailemizin asla unutmadığı, unutamayacağı yeğenim Şeref Canbolat idi..  

Kalbinde en küçük kötülük olmayan, ömrünün neredeyse tamamını yatakta geçirmesine rağmen, herkese yetişen, herkesin dert ortağı olan kardeşim Ali ve yengem Cansel Canbolat’ın üzerine titrediği evlatları, Kemaliye Mahallesi’nin ve dahi Karataş’ın ŞEREF’i olarak yaşadı.. Hepimizden CAN kopartarak Hakka yürüdü..

“Seninle dertleşelim mi amca?” isteğinde olan, aramızdan ayrıldığı o “kara günde” aslında hepimizin yaşamını sonlandıran Şeref Canbolat..
Sardım, dakikalarca kokladım, içime hapsettim O’nu..
“Tabiki de dertleşelim kurban olduğum” dedim..
Ben sustum, o anlattı;
-Amca, Tuğrul abimin ve Ayşe yengemin düğünündeydim.. Sizler beni göremediniz ama ben hepinizi gördüm.. Babamı, annemi, Teyfik abimi, İnci yengemi, ailede BEN olan küçük Şeref’i, küçük Cansel’i, Bircan halamı, Hasret’i, Kaderi, Nursimay’ı, Ahmet ve Yoldaş eniştelerimi, Zeyno ve Kezban yenglerimi gördüm.. Yusuf dedemi, Dilek ve Cemile teyzelerimi, dayılarımı, Mehmet abimi, Meryem yengemi, Aysel’i, Gamzey’i, Orhan’ı Gökhan’ı, Neriman ve Hatice ablalarımı, Kamil amcamı, Fatih, Metin, Çetin, Uğur abilerimi, Kemaliye Mahallesi’nin tamamını gördüm..
-Amca..
-Söyle kurban olduğum..
-Ben aranızdan ayrıldıktan sonra bir kişi eksildik.. Fakat, babam ve annemin iki çocukları daha oldu..
-Kim onlar?
-İnci ve Ayşe yengem..
-Doğru söylüyorsun.. Onları hepimiz seviyoruz, ama senin yerin başkaydı.. O yeri asla kimse doldurmaz dol-du-ra-maz..
-Amca..
-Söyle kurban olduğum..
-Babam’ı, annemi durgun gördüm.. Oynarken onlar “ONLAR” değildirler sanki.. Neden?
-Sen olmadığın için Şeref’im..
-Ben oradaydım amca..
-Sen oradaydın ama bizler seni göremedik..
-Amca..
-Söyle kurban olduğum..
-Babam, annem, abilerim, sevenlerim, sevdiklerim rahat olsunlar.. Ben Cennetteyim.. Herkes benim mutlu olmam için uğraşıyor.. Tek üzüntüm aranızda olmamak.. Sizleri özlediğimde, bana izin veriyorlar.. Hepinize, herkese tek tek uğrayıp, hasret gideriyorum..
-Şeref..
-Buyur amca..
-Ah keşke bizlerde bir dakika da olsa seni görsek, kucaklasak, doyasıya koklasak ve içimize hapsetsek..
-Amca..
-Söyle kurban olduğum..
-Vaktim doldu.. Babama, anneme, kardeşlerime, beni sevenlere, benim sevdiklerime, Karataş’a, Karataşlılara, Galatasaray’a, Adanaspor’a çok selamlarımı söyle.. Allah’a emanet olun.!  

……..
Bir anda ellerimden kopup, Cennetine uçtu Şeref’im.. Arkasından “çaresizce baktım” ve ancak şunu söyleyebildim;
“Sen kimseye, ama hiç kimseye kötülük yapmayan bir melektin.. Melekler tabiki de Cennette olur amcasının CANI.”